Naruszyłam w ostatnim czasie rozmaite granice, głównie geograficzne, ale też nieco swoich własnych. Ciekawi mnie, czym może zaowocować gruntowne przemyśliwanie siebie i czy może stać się procesem kreacyjnym. Jak daleko poza siebie można wybiec aby nazywać się sobą oraz czy oddawac, aby się pozbyć, czy raczej przyjmować, aby się pozbyć?
Powłoka pozostaje nienaruszona, ale wciąż puchnie boleśnie odizolowana istota, którą panicznie boję się obnażyć. Jednocześnie własnoręczne uruchamianie ludzkiego rentgena wydaje mi się upokarzające, wołanie o uwagę jest tak strasznie żałosne....